Particip u arapskom jeziku: između pridjevske fraze i relativne rečenice

Elma Dizdar

Sažetak

Particip kao pridjevska fraza i relativna rečenica konstrukcije su međusobno suprotstavljene po sintaktičkim svojstvima, ali i bliske budući da i jedna i druga imaju funkciju modifikatora u imeničkoj frazi. Zahvaljujući tome, u literaturi se često opisuju kao “konkurentske” konstrukcije.

Težište ovog rada jeste analiza konstrukcije participa u arapskom jeziku i načina na koji se u njoj kodiraju različite sintaktičke pozicije antecedenta, odnosno upravnog člana imeničke fraze. Ona će pokazati kako su participi u arapskom jeziku, zahvaljujući kako strategijama relativizacije, koje preuzimaju od arapske relativne rečenice, tako i inherentnim svojstvima morfološkog si- stema arapskog jezika, zapravo mnogo bliži relativnim rečenicama nego što je to slučaj sa participima u drugim jezicima. Jedan od rezultata ovakve bliskosti participa i relativne rečenice u arapskom jeziku jesu konstrukcije kod kojih je nemoguće povući jasnu liniju i okarakterizirati ih isključivo kao participe ili kao relativne rečenice. Osim toga, u arapskom je jeziku veoma česta, čak redovito i sistemski zastupljena upotreba participskih konstrukcija koje se na druge jezike mogu prevesti isključivo relativnim rečenicama. Stoga je moguće reći kako su participi kao “konkurenti” relativnih rečenica u arapskom jeziku izuzetno uspješni.

------------------------------------------------------- 

The Arabic participle: between an adjectival phrase and a relative clause

Participles used as adjectival phrases and relative clauses stand as mutually opposed in terms of syntactic features, but also fairly close, since both serve as noun phrase modifiers. They are therefore often described as „competing“ structures.

The focus of this paper is to analyse participial structures in the Arabic language and the way they codify different syntactic positions of the antecedent, i.e. the directive element of a noun phrase. It shows that, due to relativizing strategies taken from the Arabic relative clause, as well as the inherent features of the Arabic morphology, participles are, in fact, much closer to relative clauses in Arabic than in other languages. One of the consequences of this closeness of participles and relative clauses in Arabic are the structures which do not allow for a clear line to be drawn so as to characterise them as either participles or relative clauses. Moreover, Arabic also frequently, even systemically uses participial structures that may be translated into other languages only as relative clauses. It is thus possible to say that Arabic participles are also successful „competitors“ of relative clauses. 

Ključne riječi

particip; relativna rečenica; (ne)finitne konstrukcije; strategije relativizacije; hijerarhija dostupnosti; articiple; relative clause; (non)finite structures; relativizing strategies; hierarchy of accessibility

Full Text:

PDF

Refbacks

  • There are currently no refbacks.